Methodiek van het handboek

• Methodiek van het handboek
• Algemene structuur
• 1. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van zelfstandige woningen
• 2. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van niet-zelfstandige woningen
• 3. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van niet-zelfstandige woningen voor seizoenarbeiders
• 4. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van niet-zelfstandige woningen voor arbeidskrachten
• Opbouw van de rubrieken
• Indeling van de rubriek
• Codering bij de voorbeelden
• De term ‘richtnorm’

Algemene structuur

Het structuur van het technisch handboek volgt die van de technische verslagen.

Het handboek behandelt achtereenvolgens de drie modellen van technisch verslag, waarbij telkens de verschillende delen van elk technisch verslag aan bod komen en waarbij de volgorde van de rubrieken systematisch gevolgd wordt.

Er zijn drie modellen van technisch verslag:

1. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van zelfstandige woningen

Dit model van verslag wordt gebruikt wanneer het voorwerp van het onderzoek een zelfstandige woning is.

Een woning is zelfstandig wanneer in de woning de drie basisfuncties (keukenfunctie, badfunctie, toiletfunctie) aanwezig zijn. Het gaat dus om eengezinswoningen, appartementen en studio’s.

Opgelet: het kan voorkomen dat een of meerdere basisfuncties ontbreken in een zelfstandige woning; het gaat dan om een woning met ernstige gebreken, die niet aan de minimale normen voldoet.

2. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van niet-zelfstandige woningen

Dit model van verslag wordt gebruikt wanneer het voorwerp van het onderzoek een niet-zelfstandige woning (ook kamer genoemd) is.

Een woning is niet-zelfstandig wanneer minstens één van de drie basisfuncties niet in de woning zelf aanwezig is, maar wel in (voor de keuken- en badfunctie) of bij (voor de toiletfunctie) het gebouw waarin de niet-zelfstandige woning zich bevindt.

Het gaat hier om diverse soorten kamers, bestemd voor permanente bewoning, waaronder ook studentenkamers.

Kamers in zorginstellingen, internaten, hotels, enzoverder zijn niet bestemd voor permanente bewoning en blijven hier buiten beschouwing.

3. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van niet-zelfstandige woningen voor seizoenarbeiders

Dit model van verslag wordt gebruikt wanneer het voorwerp van het onderzoek een niet-zelfstandige woning is, bestemd voor de huisvesting van seizoenarbeiders (ook kamer voor seizoenarbeiders genoemd).

4. technisch verslag van het onderzoek van de kwaliteit van niet-zelfstandige woningen voor arbeidskrachten

Dit model van verslag wordt gebruikt wanneer het voorwerp van het onderzoek een niet-zelfstandige woning is, bestemd voor de huisvesting van arbeidskrachten (ook kamer voor arbeidskrachten genoemd). Dit technisch verslag kan enkel worden toegepast indien er een gemeentelijke verordening van toepassing is.

Opbouw van de rubrieken

Indeling van de rubriek

De hoofdmoot van het handboek bestaat uit de toelichting bij het technisch verslag voor zelfstandige woningen. Alle rubrieken worden volgens een min of meer vast stramien behandeld en waar nodig is er bijkomende technische informatie te vinden. Er wordt beschreven waarvoor de rubriek van toepassing is, waar de woningcontroleur op dient te letten, op welke manier gebreken vastgesteld worden en in welke categorie de gebreken gequoteerd worden.

Onderaan elke rubriek worden voor elke categorie voorbeelden van gebreken getoond. Aan de hand van afbeeldingen wordt getoond welk gebrek in welke categorie thuishoort en wordt beschreven waarom die bepaalde quotering nodig is. Waar dit nuttig is, worden voorbeelden getoond van situaties die als bijkomende opmerking genoteerd worden. Soms zijn er extra voorbeelden om een bepaalde situatie duidelijk te maken.

De toelichting bij de technische verslagen van de niet-zelfstandige woningen en de niet-zelfstandige woningen voor seizoenarbeiders is minder uitgebreid. Voor de volledigheid worden alle rubrieken hernomen, maar waar deze identiek zijn en de gebreken op dezelfde manier beoordeeld worden, wordt verwezen naar de betreffende rubriek bij de zelfstandige woningen. Enkel wanneer de vereisten voor een bepaalde rubriek anders zijn dan voor dezelfde rubriek bij de zelfstandige woningen, of wanneer een rubriek enkel bij niet-zelfstandige woningen voorkomt, wordt de rubriek (of onderdelen ervan) uitgebreid beschreven en waar nodig ook van bijkomende voorbeelden voorzien.

Codering bij de voorbeelden

Elk voorbeeld draagt een unieke code, waarmee telkens de rubriek en de categorie wordt aangegeven. Deze code wordt als volgt opgebouwd: X_123_Y_45, waarbij de cijfers en letters het volgende voorstellen:

X: de eerste hoofdletter geeft aan of het om een voorbeeld van een situatie in een zelfstandige woning gaat, in een niet-zelfstandige woning of in een niet-zelfstandige woning voor seizoenarbeiders:

• Z staat voor Zelfstandige woning;

• K staat voor niet-zelfstandige woning (Kamer);

• S staat voor een niet-zelfstandige woning voor Seizoenarbeiders.

123: deze drie cijfers geven aan over welke rubriek het gaat binnen het voornoemde technisch verslag.

Y: deze (groep van) Romeinse cijfer(s) of hoofdletter staat voor de categorie van het gebrek of geeft aan of het om een bijkomende opmerking of over een extra voorbeeld gaat:

• I staat voor een gebrek van categorie I;

• II staat voor een gebrek van categorie II;

• III staat voor een gebrek van categorie III;

• O staat voor een bijkomende Opmerking;

• E staat voor een Extra voorbeeld.

45: de laatste twee cijfers geven het volgnummer aan. Soms zijn er meerdere voorbeelden van een gebrek van een bepaalde categorie in een bepaalde rubriek. Indien er maar één voorbeeld is, zal dit het nummer 01 dragen; bij meerdere voorbeelden wordt gewoon verder geteld.

De term ‘richtnorm’

In het handboek komt regelmatig de term ‘richtnorm’ voor wanneer een aanduiding wordt gegeven van een bepaalde waarde. Met een ‘richtnorm’ wordt bedoeld dat de vastgestelde waarde niet gevoelig mag afwijken van de waarde die als richtnorm wordt gegeven. Het gaat dus nooit om een absolute waarde die zonder meer gehaald dient te worden.

Soms wordt ook de term ‘informatieve richtlijn’ gebruikt. Hiermee wordt louter informatief een indicatie gegeven van een code van goede praktijk. Louter op basis van een informatieve richtlijn kan echter geen gebrek gequoteerd worden; de woningcontroleur kan de informatie wel ondersteunend gebruiken in de verantwoording van een risico voor de bewoners dat ontstaat door het schromelijk tekortschieten ten opzichte van deze informatieve richtlijn.